همه با هم در حمایت از زنان افغانستان: حقوق زنان قابل مذاکره نیست!

شبکه تحقیقات و حمایت از زنان و کودکان – WCRAN یک رویداد ترکیبی را تحت عنوان “همه با هم در حمایت از زنان افغانستان: حقوق زنان قابل مذاکره نیست” با شرکت بیش از 120 نفر در 27 ژوئن 2024 در مقر ماموریت دایمی برگزار کرد. بلژیک در سازمان ملل در شهر نیویورک. هیئت دائمی بلژیک در سازمان ملل متحد مستقر در نیویورک، ICAN، صندوق ملاله، شورای آتلانتیک و WLUML میزبان مشترک این کنفرانس بودند. این رویداد نمایندگانی از دولت ایالات متحده، نمایندگان دایمی کشورها در سازمان ملل، نمایندگان سازمان های غیردولتی و فعالان حقوق زنان را گرد هم آورد تا در مورد استراتژی های ایجاد همبستگی برای حمایت از زنان افغانستان و اطمینان از مشارکت آنها در نشست دوحه سوم درباره افغانستان بحث کنند.

خانم زرقا یفتلی، مدیر WCRAN، کنفرانس را با تشریح روند توسعه نقشه راه استراتژیک افتتاح کرد و بر نیاز فوری برای رسیدگی به چالش های مهمی که زنان افغانستان با آن روبرو هستند، تأکید کرد.

وی افزود که افغانستان تنها کشوری است که زنان در آن از دسترسی به تحصیل و کار منع شده‌اند و آزادی‌ها و حقوق اساسی‌شان با محدودیت‌های شدید مواجه است و تاکید کرد که بیش از 60 درصد فرمان‌های صادر شده از سوی طالبان با آخرین فرمان، حقوق زنان را محدود می‌کند. حقوق ماهانه همه کارمندان زن دولت 70 دلار است. خانم یفتلی ضرورت حضور زنان در همه بحث ها در مورد آینده افغانستان را مطرح کرد و از جامعه جهانی خواست تا طالبان را در مورد نقض حقوق زنان پاسخگو بداند.

اعضای WCRAN نقشه راه را به اتحاد جهانی در حمایت از زنان افغانستان ارائه کردند که توسط WCRAN از طریق مشورت با 2100 زن و سازمان تحت رهبری زنان در سراسر افغانستان تهیه شده است. آنها تاکید کردند که این نقشه راه برای تقویت همکاری بین بازیگران بین المللی در تلاش های آنها برای حمایت از زنان افغانستان طراحی شده است.

نقشه راه ارائه شده، ارائه شده توسط اعضای WCRAN، شامل 4 گزینه سیاست برای اهداف نقشه راه بود که شامل:

گزینه سیاست برای هدف 1: متحد کردن جامعه بین‌المللی و تلاش‌ها/سیاست‌های آن‌ها برای حمایت از زنان در کارشان علیه آپارتاید جنسیتی
گزینه پالیسی برای هدف 2: ایمن سازی صدای افغانستان با شناسایی WHRDهای در معرض خطر افغانستان و ارائه حمایت اساسی از آنها
گزینه پالیسی برای هدف 3: ارائه حمایت از سازمان های تحت رهبری زنان و زنان در افغانستان برای پایداری آنها، کمک به گسترش دامنه آنها، و برای شمول و رهبری معنادار آنها در فرآیندهای تصمیم گیری.
گزینه های سیاست برای هدف 4: افزایش حمایت جامعه بین المللی برای شفافیت در ارائه و دسترسی به کمک ها و خدمات بشردوستانه

خانم رینا امیری، ایالات متحده، SE برای زنان، دختران و حقوق بشر افغانستان اظهار داشت که وضعیت در افغانستان فراتر از ظرفیت ها و چالش های حکومتی است. این نشان‌دهنده تلاشی سیستماتیک و ساختاری برای حذف زنان و دختران از زندگی عمومی است، با پیامدهایی که فراتر از مرزهای آن است. خانم امیری تاکید کرد که جامعه جهانی هم تعهد اخلاقی و هم استراتژیک برای حمایت از زنان و دختران افغانستان دارد و خاطرنشان کرد که کشوری که زنان را به حاشیه رانده است، نه تنها رشد نمی کند، بلکه خطرات امنیتی قابل توجهی را برای جامعه گسترده تر به همراه دارد. او بر نیاز به انسجام بیشتر در تلاش های بین المللی تاکید کرد و تاکید کرد که پاسخگویی در قبال اقدامات طالبان مستلزم رویکرد ساختاری و بلندمدت جامعه بین المللی است.

خانم Diarra Dime-Labille، مشاور وزیر و رئیس بخش حقوقی و حقوق بشر، اهمیت گنجاندن حقوق زنان را به عنوان نقطه دستور کار اصلی در نشست دوحه سوم و تضمین مشارکت معنادار زنان و نمایندگان جامعه مدنی روشن کرد. وی تاکید کرد که صدای زنان و جامعه مدنی افغانستان باید شنیده شود و خواسته های آنها در این مذاکرات حساس جدی گرفته شود.

شینو میتسوکو، معاون نماینده دائم جاپان در سازمان ملل بر مسئولیت کشورهای عضو سازمان ملل متحد برای تقویت برنامه های صلح در افغانستان تاکید کرد و تاکید کرد که آموزش به طالبان ضروری است که صلح واقعی فراتر از فقدان درگیری است. این شامل حق اساسی برای زندگی با کرامت است.وی در پایان سخنان خود بر اهمیت حصول اطمینان از شنیده شدن صدای زنان افغان و جدی گرفتن خواسته های آنان با نزدیک شدن جامعه جهانی به نشست دوحه سوم تاکید کرد.

خانم زهال سلیم، یک دیپلمات سابق از افغانستان، نامه سرگشاده ای را که توسط 47 سازمان و 122 فرد از داخل و خارج از افغانستان نوشته شده بود، به آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل و نمایندگان/نمایندگان ویژه کشورهای عضو سازمان ملل ارائه کرد. این نامه برای برجسته کردن بحران فوری و فزاینده حقوق بشر در افغانستان، به ویژه نقض مداوم حقوق زنان نوشته شده است. در این نامه توصیه های خاصی در مورد زنان و جامعه مدنی به اشتراک گذاشته شده است

در نشست دوحه سوم، همه فرمان‌های طالبان در مورد نقض حقوق زنان، صلاحیت‌های فرستاده ویژه سازمان ملل برای افغانستان و شفافیت کمک‌های بشردوستانه در افغانستان، برعکس شد. نویسندگان نامه تاکید کردند که نیازی به نشست دوحه 3 بدون حضور زنان با تاکید بر “نه زنان، نه نشست دوحه” وجود ندارد.

خانم فرانس بوگنون، مدیر عامل موقت شبکه بین المللی اقدام جامعه مدنی (ICAN)، در مورد اهمیت مشارکت جامعه مدنی و مدافعان حقوق بشر زنان (WHRDs) در نشست آتی دوحه سوم صحبت کرد. او تاکید کرد که غیبت زنان پیامی قوی به افراط گرایان می دهد که اقدامات آنها می تواند بدون چالش باقی بماند. خانم فرانس بر اهمیت اولویت دادن به مشارکت زنان در نشست دوحه 3 تاکید کرد، زیرا آنها توصیه های ارزشمند و مبتنی بر شواهد را برای بهبودهای آینده ارائه می دهند.

خانم آکیلا راداکریشنان، مشاور حقوقی استراتژیک برای عدالت جنسیتی برای پروژه طرح دعوای راهبردی شورای آتلانتیک در مورد به رسمیت شناختن و تدوین آپارتاید جنسیتی به عنوان جنایت علیه بشریت بحث کرد. او از رویکرد جوامع بین المللی کنونی در قبال طالبان انتقاد کرد و آن را مشروعیت بخشیدن به ظلم سیستماتیک طالبان بر زنان تلقی کرد. خانم آکیلا از به رسمیت شناختن آپارتاید جنسیتی با تأکید بر سه عنصر کلیدی از جمله نیاز به برابری در حقوق زنان، اهمیت پاسخگویی برای عاملان آپارتاید جنسیتی و راهبردهایی برای پیگیری مؤثر این اهداف حمایت کرد.

در خاتمه این مراسم، H.E. فیلیپ کریدلکا، نماینده دایمی بلژیک در سازمان ملل متحد، از همه شرکت کنندگان به ویژه خانم زرقا یفتلی، مدیر عامل WCRAN، به خاطر فداکاری و تلاش هایش در دفاع از حقوق بشر، به ویژه برای زنان افغانستان در چنین زمان حساس، تشکر کرد. وی تاکید کرد که میزبانی این رویداد افتخاری برای کمک به زنان افغانستان در تقویت صدای خود و دفاع از حقوق خود است.